Της Ιωάννας Βαλδήρ
Υπάρχει μια αρχαία, απαράβατη ηθική νομοτέλεια. Δεν δικαιούσαι να δείχνεις τα σκοτάδια του κόσμου, αν δεν έχεις το θάρρος να ανάψεις πρώτος το φως μέσα στο δικό σου σπίτι. Η πιο γνήσια, η πιο τίμια πράξη δικαιοσύνης δεν γεννιέται από την εύκολη κριτική προς τον αντίπαλο, αλλά από το οδυνηρό ξεγύμνωμα της ίδιας σου της μεγάλης αγάπης. Γιατί το να σιωπάς μπροστά στα λάθη εκείνων που στηρίζεις δεν είναι πίστη, είναι συνενοχή στην παρακμή τους. Γι’ αυτό και τούτες οι γραμμές δεν γράφονται με εμπάθεια, αλλά με το βαθύ, κοφτερό μαχαίρι της αλήθειας, σαν ένα τελευταίο, βίαιο σκούντημα στον ώμο. Όχι για να γκρεμίσω, αλλά για να διώξω τις ψευδαισθήσεις. Γιατί αν δεν γίνεις ο αυστηρότερος κριτής του δικού σου προμαχώνα, αν δεν σοκάρεις τους δικούς σου ανθρώπους για να πετάξουν από πάνω τους τον λήθαργο, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου όταν οι άλλοι θα ορίζουν το μέλλον σου.
Και για να ξηγιόμαστε. Εγώ θα είμαι πάντα εκεί. Στην ίδια θέση, στην ίδια όχθη, να φυλάω τις Θερμοπύλες των ιδεών μας. Αλλά δεν μου φτάνει να είμαι μόνη. Μαζί μου θέλω κι εκείνους που απογοητεύτηκαν, εκείνους που ένιωσαν προδομένοι και άλλαξαν δρόμο, κοιτάζοντας σήμερα την πολιτική με πίκρα και αποστροφή. Τους θέλω πίσω, όχι για να ξαναζήσουμε το χθες, αλλά για να γκρεμίσουμε τον λήθαργο του σήμερα. Γιατί η οργή τους είναι η μόνη καθαρή καύσιμη ύλη που μπορεί να πάρει μπροστά η μηχανή.
Υπάρχει μια διάχυτη, σχεδόν ποιητική ψευδαίσθηση στους διαδρόμους της πολιτικής μας γεωγραφίας, ότι η ιστορία κάνει κύκλους και, αν καθίσεις αρκετά αναπαυτικά στην πολυθρόνα σου, το ποτάμι θα σε βγάλει ξανά στην πηγή.
Αν η εναλλακτική πρόταση του τόπου ήταν ταινία, δεν θα ήταν σίγουρα το «Μια αιωνιότητα και μια μέρα», αν και ο ρυθμός της εκεί παραπέμπει. Θα ήταν μάλλον η «Μέρα της Μαρμότας», όπου κάποιοι ξυπνούν κάθε πρωί, κάνουν ακριβώς τα ίδια λάθη, εκπλήσσονται με τα ίδια αποτελέσματα και ξανακοιμούνται ήσυχοι.
Είναι βολικό να πιστεύεις ότι είσαι σαν το καλό, παλιό κρασί που απλώς περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να ανοιχτεί. Μόνο που η πραγματικότητα δεν είναι κελάρι, είναι χρηματιστήριο. Κι όσο εσύ επενδύεις στη νοσταλγία των περασμένων μεγαλείων, ο απέναντι έχει ήδη αγοράσει τον αλγόριθμο, έχει στήσει τις κάλπες στο μυαλό του και περιμένει να πατήσει το κουμπί.
Το να σε πιάνει ο απέναντι στον ύπνο δεν είναι ατύχημα, είναι ότι έχεις βάλει το ξυπνητήρι στο αθόρυβο και περιμένεις να σε ξυπνήσει η μυρωδιά του λιβανιού. Τι ακριβώς περιμένουν οι εραστές της «ήρεμης δύναμης»; Ότι ο κοσμάκης, με άδεια τσέπη και την ακρίβεια να θερίζει, θα πάθει ξαφνικά κρίση νοσταλγίας και θα τρέξει να ψηφίσει το πολιτικό ισοδύναμο της ασπρόμαυρης τηλεόρασης; Η ιστορία γράφεται από αυτούς που τρέχουν, όχι από αυτούς που περιμένουν να ξαναγίνει μόδα το μουστάκι και η καμπάνα.
Η πραγματική τραγωδία δεν είναι ότι ο κυβερνών παίκτης σχεδιάζει τον απόλυτο αιφνιδιασμό. Η τραγωδία είναι ότι νιώθω ότι εμείς κατεβαίνουμε σε αγώνα ταχύτητας με ένα καλοδιατηρημένο, γυαλισμένο Lada, απορώντας γιατί οι άλλοι μας προσπερνάνε από δεξιά με ηλεκτρικά αυτοκίνητα.
Αν δεν παράγεις ηλεκτροσόκ στο σήμερα, το μόνο που σου μένει είναι να διηγείσαι πώς κάποτε άλλαξες τον χάρτη.
Και μην περιμένετε να σκάσει το προεκλογικό μπουρίνι, αφήστε τα βελούδινα γάντια στα σαλόνια και ανάψτε τη φωτιά. Ρίξτε στη μάχη τους παίκτες που ξέρουν να πυρπολούν τις ψυχές και να κάνουν το πλήθος να παραληρεί, αυτούς που μαγνητίζουν και σε κάνουν να ανατριχιάζεις από πάθος, γιατί αυτή η παράταξη είναι ένα άγριο, ατίθασο σκίρτημα που σου παίρνει τις αισθήσεις και σε σηκώνει όρθιο. Κάντε ντόρο, ταρακουνήστε τις γειτονιές και δείξτε τι θα πει αντεπίθεση, μπουρλότο, να ορμάτε για τη νίκη με την ψυχή στο στόμα.
