Αν ο Κάφκα ερχόταν στην ελληνική επαρχία του 2026, δεν θα
έγραφε τη «Μεταμόρφωση». Θα έγραφε τη «Μεταρρύθμιση».
Θα έκαιγε μόνος του τα χειρόγραφά του και θα άνοιγε
σουβλατζίδικο «Ο Γκρέγκορ» στην Βέροια.
Στη «Μεταμόρφωση», ο Γκρέγκορ Σάμσα ξυπνάει ένα πρωί
μεταμορφωμένος σε κατσαρίδα.
Και κάπου εδώ, ο Μπάμπης ο νέος, που πίστεψε το success story
του «επιστρέφω στις ρίζες μου για εναλλακτική καλλιέργεια
αρώνιας», ξυπνάει ένα πρωί και συνειδητοποιεί ότι έχει
μεταμορφωθεί σε γραφειοκρατικό έντομο με 6 πόδια:
Το ένα πόδι υπογράφει εγγυήσεις για δάνεια.
Το άλλο πληρώνει ΕΦΚΑ.
Το τρίτο κρατάει την αίτηση για την επιδότηση που
«κόλλησε» στο σύστημα γιατί το χωράφι του δηλώθηκε κατά
λάθος ως «προστατευόμενος υδροβιότοπος με σπάνιες
πεταλούδες».
Και κάπως έτσι, η επαρχία φτιάχνει το δικό της καφκικό σύμπαν.
Ο επαρχιώτης είναι ο μόνος άνθρωπος στον πλανήτη που μπορεί
να έχει περιουσία 500 στρέμματα με ροδάκινα, τρία τρακτέρ, δύο
αποθήκες και στην τσέπη του να έχει ακριβώς 1,40 ευρώ για έναν
καφέ στο πλαστικό.
Αν πάθεις σκωληκοειδίτιδα Παρασκευή βράδυ, μπαίνεις σε
διαδικασία «τηλε-διάγνωσης». Ο αγροτικός γιατρός σε κοιτάζει από
το Viber και σου λέει: «Βάλε πάγο και κάνε το σταυρό σου μέχρι τη
Δευτέρα που θα ανοίξει το Κέντρο Υγείας». Μέχρι να βρεις άκρη,
έχεις γίνει εσύ το ανατομικό έκθεμα, ψάχνοντας έναν «αρμόδιο»
που δεν υπάρχει γιατί στην επαρχία ο αρμόδιος είναι πάντα «σε
άδεια».
Και μέσα σε όλο αυτό, ο κάτοικος αρνείται να πεθάνει. Όχι από
πείσμα, όχι από πίστη. Αλλά επειδή δεν έχει βγει ακόμα η σύνταξη
του ΟΓΑ για να πληρωθούν τα έξοδα κηδείας. Ο θάνατος στην
επαρχία δεν είναι βιολογικό γεγονός αλλά γραφειοκρατική
διαδικασία.
Οπότε κάθεται στο καφενείο, βάζει ένα τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο,
αυτό που καίει και την τελευταία ελπίδα για λογική, κοιτάζει τον
άδειο δρόμο και λέει το απόλυτο, υπαρξιακό, καφκικό ρητό της
ελληνικής περιφέρειας:
««Άστο… αύριο όλο και κάποιος θα θυμηθεί να μας σώσει. Μήτσο,
ξαναγέμισε..»
Ιωάννα Βαλδήρ
