Σε ατμοσφαιρικό καφέ είμαι…
Λείπει ο Αζναβούρ.
Λείπει!
Λείπουν και τα νιάτα.
Στη τζαμαρία αναρτημένες διαμαρτυρίες.
Γιατί χάνονται τα όνειρα;
Γιατί ο χειμώνας Μικραίνει μόνο τις
μέρες κι όχι κι ΕΜΑΣ;
Πού είναι η Άνοιξη των διηγημάτων
του Παπαδιαμάντη;
Έζησα σε μπαλκόνια διαβάζοντας
τοιχογραφίες πόθων.
Σαν τα μικρά γιατί, που συνεχώς
μεγαλώνουν.
Γιατί;
Θα τιμωρήσει άραγε ποτέ τον κόσμο
η αθωότητα;
Να ακολουθήσω την τάξη των πουλιών,
το ένστικτο των λουλουδιών άραγες;
Ποιος θα μιλήσει για τον Αύγουστο
που κρεμάστηκε;
Μάθε να προφέρεις σωστά την
πραγματικότητα, μούπανε…
Έκτοτε ρωτώ τους συγγενείς μου…
τι τάχα χρειάζεται ο ΘΕΟΣ την ΕΚΛΕΙΨΗ;
Σε τι αποσκοπεί με τα ηλιοβασιλέματα;
Ξεχασμένο ένα χάδι στα μαλλιά μου
είναι η Ποίηση.
“Σκοπός της τέχνης
είναι το ξέπλυμα της σκόνης της
καθημερινότητας από τις ψυχές μας”
είπε ο Πικάσο.
Γιάννης Ναζλίδης
