Του Ιερέως
Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Πάντοτε, φίλοι αναγνώστες, μέσα στην οικογένεια και ιδιαίτερα στο ανδρόγυνο, υπήρχαν προβλήματα, μικρά ή μεγάλα, που έπρεπε και οι δύο να τα αντιμετωπίσουν με αγάπη, με κατανόηση, με διάκριση και υπομονή. Όταν έκαναν την εμφάνισή τους αυτά τα προβλήματα, δεν σήμαινε αυτό ότι έπρεπε να χωρίσουν, να ζητήσουν διαζύγιο και να σκορπίσουν τα παιδιά τους στους δρόμους και να κάνουν δυστυχισμένα αφήνοντας καταπληγωμένες και τις δικές τους καρδιές.
«Μη ζητάτε τη λύση στη διάλυση» βροντοφωνάζει η Μητέρα όλων μας, Εκκλησία (και εδώ μιλάμε για θρησκευτικό γάμο). Και ο λόγος της δεν είναι πρόχειρος και επιπόλαιος, ούτε έχει σχέση με τον συναισθηματισμό. Είναι πέρα για πέρα αληθινός και προέρχεται από τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος που υπάρχει μέσα της και συγκροτεί όλο το θεσμό της, αλλά και από την εμπειρία της, αφού ζει κοντά στο λαό της και έχει ηλικία 20 αιώνων.
Γνωρίζει η Εκκλησία μας πόσο σπουδαίο είναι το μυστήριο του Γάμου, το οποίο, ο Απόστολος Παύλος ονομάζει Μέγα, αφού δύο ανθρώπους ξένους και αγνώστους ενώνουν σε ένα ανδρόγυνο και τους κάνει να έχουν μία καρδιά στα δύο σώματα. Διδάσκει η Εκκλησία μας ότι αυτοί οι άνθρωποι, ο άντρας και η γυναίκα, αποφάσισαν να ενώσουν όχι μόνο τα σώματά τους, γιατί μόνο η σωματική ένωση χωρίς την ψυχική είναι κτηνώδης, αλλά προπάντων τις καρδιές τους με αγάπη ισόβια και απόφαση αμετάκλητη.
Κανένας από τους δύο, την όμορφη μέρα της ζωής τους που γνωρίστηκαν, που συζήτησαν με σοβαρότητα, που αγαπήθηκαν χωρίς κρατούμενα, δεν έδωσε κομμάτι μόνο της καρδιάς τους στον άλλον, αλλά όλα. Ή όλα ή τίποτε ήταν η απόφασή τους. Η απόφασή τους ήταν να ζήσουν μέχρι το τέλος της ζωής τους και μαζί να αντιμετωπίσουν κάθε δυσκολία της ζωής και να απολαύσουν μαζί όλες τις χαρές της. Διπλή ζωή για τους έγγαμους είναι όχι απλώς απαγορευμένη, αλλά και αδιανόητη. Η απόφαση να ζήσουν μαζί είναι ισόβια και πρέπει να μείνει αδιατάρακτη.
Φαίνεται, όμως, ότι δεν πεθαίνει εύκολα ο παλαιός άνθρωπος που υπάρχει μέσα σε όλους τους ανθρώπους. Φαίνεται ότι οι ανεπανάληπτες στιγμές της χαράς και της ευτυχίας δεν είναι πολλές και φεύγουν γρήγορα. Οι δυσκολίες που έχουν σχέση με τα απαραίτητα υλικά αγαθά, των οποίων η απόκτηση στις μέρες μας έγινε εφιάλτης, ή εκείνες που σχετίζονται με τον χαρακτήρα του καθενός, ή τα τρίτα πρόσωπα που κάποτε άθελά τους παρεμβαίνουν στη ζωή τους, δημιουργούν προβλήματα στη σχέση του ανδρόγυνου, με αποτέλεσμα τις μικρές στην αρχή, μεγάλες στη συνέχεια αναταράξεις.
Η πείρα αποδεικνύει ότι η αιτία των περισσότερων διαζυγίων είναι η έλλειψη υπομονής. «Δεν τον ή την αντέχω», «Δεν πάει άλλο», «Αρκετά υπέμενα», «Θα φύγω να ησυχάσω», «Αυτός ή αυτή θα με πεθάνει κι εγώ θέλω τη ζωή μου». Είναι μερικά από αυτά που ακούγονται το πρώτο καιρό μετά την όμορφη ζωή των πέντε κατά κανόνα ετών έγγαμου βίου, χωρίς τα χρονικά όρια να είναι αμετακίνητα, αφού άλλοι αρχίζουν την γκρίνια από τον πρώτο χρόνο, κι άλλοι πολύ πιο αργά.
Το υποκριτικό σύνθημα που ακούγεται ως σλόγκαν: «Χώρια σαν σύζυγοι μαζί σαν γονείς», είναι μια ανόητη και παραπλανητική φράση, που δεν έχει καμία σχέση με την τραγική αλήθεια και ίσως εφευρέθηκε, για να ηρεμήσει τις καρδιές τους και να απαλύνει την ενοχή τους.
Εκπρόσωπος της Εκκλησίας, σε παραλιακή Μητρόπολη, μπροστά από χρόνια που ο Μητροπολίτης είχε εκ του νόμου το δικαίωμα να επιχειρήσει συμβιβασμό, όταν είχαν γίνει αιτήσεις διαζυγίου στο δικαστήριο, ερώτησε τους ενδιαφερομένους: «Έχετε παιδιά;», του είπαν: «Έχουμε δύο». Εκείνος τότε τους συμβούλεψε να ναυλώσουν μια βάρκα, να μπουν και οι τέσσερις μέσα και αφού ανοιχτούν στον ωκεανό, να ρίξουν τα παιδιά στη θάλασσα και να επιστρέψουν στο γραφείο της Μητροπόλεως, για να πάρουν στα χέρια τους το έτοιμο διαζύγιο. Έτσι και οι δύο κατάλαβαν τη συμφορά που περιμένουν τα παιδιά τους, ύστερα από το χωρισμό τους. Τότε αγκαλιάστηκαν και επέστρεψαν στο σπίτι τους, ευγνωμονώντας τον εκπρόσωπο της Εκκλησίας.
Ρίξτε μια ματιά στη φύση, φίλοι αναγνώστες, και θα διαπιστώσετε ότι από όλα τα ζώα και μάλιστα τα πιο γνωστά που ζουν κοντά στον άνθρωπο, σαν φυλακές του και βοηθοί του, ο άνθρωπος γεννιέται πιο αδύνατος. Αργεί να στέκεται στα πόδια του, δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί, δεν ξέρει να ετοιμάσει την τροφή του και την ενδυμασία του, που είναι απαραίτητα για την ύπαρξή του.
Δεν γνωρίζει να μιλά και να κατασκευάζει κάτι χρήσιμο. Και γιατί όλα αυτά;
Γιατί το συμπαθέστατο αρνάκι, αμέσως μετά τη γέννησή του, στέκεται στα πόδια του, τρέχει, χορεύει, βρίσκει το γάλα της μητέρας και αναπτύσσεται με εκπληκτική ταχύτητα και ο άνθρωπος χρειάζεται πολύ καιρό, για να αυτονομηθεί, να χειραφετηθεί και να ζήσει μόνος του.
Ο άνθρωπος έχει απόλυτη ανάγκη από τη βοήθεια και συμπαράσταση των γονέων του. Οι γονείς θα τον βοηθήσουν σε κάθε βήμα του, για να μην σκοντάψει και αν σκοντάψει, θα τον βοηθήσουν να σηκωθεί. Οι γονείς θα του καλλιεργήσουν την απαραίτητη για τη ζωή του πίστη στον αληθινό Θεό και τη θυσιαστική αγάπη προς τον συνάνθρωπο.
Οι γονείς θα του δείξουν τον δρόμο για το καλό και θα τον βοηθήσουν με το παράδειγμά τους να σέβεται την ηθική τους υπόσταση και του άλλου, την αξιοπρέπεια. Οι γονείς θα του μάθουν να κερδίζει με τιμιότητα το ψωμί του και θα του εμπνεύσουν την εργατικότητα, που είναι σπουδαία αρετή. Όλοι οι γονείς θα τα προσφέρουν και θα τα υποδείξουν, γι’ αυτό η παρουσία τους στη ζωή του παιδιού είναι απαραίτητη.
Να γιατί, τέλος, το διαζύγιο είναι η συμφορά του παιδιού. Όλα θα τα στερηθεί.
Θα μείνει χωρίς στοργή, χωρίς διδασκαλία, χωρίς στήριγμα, χωρίς παρηγοριά στη ζωή του, χωρίς παράδειγμα. Στην εφηβική ηλικία θα μείνει το αβοήθητο και τότε το παιδί θα το πλησιάσουν «ενημερωμένοι φίλοι», άλλοι για να το συμπαρασταθούν δήθεν, και άλλοι για να τον μυήσουν στα ναρκωτικά και στην ηθικά ξεπεσμένη ζωή. Μπορεί να σας δικαιολογήσουν αν χωρίσετε, αλλά δεν θα σας επαινέσουν σαν ήρωες.
