Του Ηλία Τσιαμήτρου
Το πλήρες όνομά του βασιλιά ήταν Λουδοβίκος Φρειδερίκος Όθων Γουλιέλμος και υπήρξε ανιψιός του πρώτου βασιλιά της Ελλάδας, του Όθωνα. Βασίλεψε στη Βαυαρία από το 1864 έως το 1886 με το όνομα Λουδοβίκος ο Β΄, αλλά στην Αυλή και τα βασιλικά σαλόνια της Ευρώπης ήταν γνωστός με το ψευδώνυμο «Κίνι (kini)». Ο βασιλιάς αυτός ήταν ένας ιδιαίτερος άνθρωπος. Το τελευταίο πράγμα που είχε στο μυαλό του ήταν οι υποθέσεις του βασιλείου και τα βάσανα των υπηκόων του. Ο ίδιος ζούσε σε έναν ονειρικό κόσμο, με μουσική υπόκρουση τις όπερες του Βάγκνερ και ντεκόρ παραμυθένια κάστρα και ρομαντικά παλάτια πάνω στα βουνά της Βαυαρίας. Όσο αυτός ο κόσμος παρέμενε ονειρικός, τα πράγματα πήγαιναν πρίμα. Τα προβλήματα για τον βασιλιά εμφανίστηκαν όταν επιχείρησε να τον μετατρέψει σε πραγματικότητα.
Ο Λουδοβίκος ο Β΄ γεννήθηκε το 1845 στο παλάτι των Νυμφών (Schloss Nymphenburg), τη θερινή κατοικία της βασιλικής οικογένειας της Βαυαρίας έξω απ’ το Μόναχο. Από μικρός υπήρξε εραστής της τέχνης και του ωραίου. Ντυνόταν με θεατρικά κοστούμια, λάτρευε τις παραστάσεις και τα ζωγραφικά έργα. Δεν λογάριαζε ποσώς το χρήμα. Ζώντας μέσα στη χλιδή εθίστηκε στις διασκεδάσεις και την καλή ζωή. Ιδιόρρυθμος εκ φύσεως, περνούσε περιόδους έντονης εσωστρέφειας και αγαπούσε τις νυχτερινές εκδρομές στη φύση. Δε συμπαθούσε και τόσο τις γυναίκες, ήταν μάλλον ομοφυλόφιλος. Ως πιστός καθολικός, προσπαθούσε να καταπιέσει αυτή του την τάση, αν και καμιά φορά αποτύγχανε οικτρά.
Το 1864, σε ηλικία μόλις δεκαεννιά χρόνων ανέβηκε στο θρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του Μαξιμιλιανού του Β΄ από ξαφνική ασθένεια. Ήταν όπως έλεγε ο ίδιος εντελώς απροετοίμαστος για τα βασιλικά καθήκοντα και ποτέ δεν θα ενδιαφερόταν γι’ αυτά. Είχε όμως μια ακλόνητη πεποίθηση υπέρ της απολυταρχίας, σε μια εποχή που οι πολίτες ονειρεύονταν μια πιο δημοκρατική διακυβέρνηση. Έτσι, ο λαός που αρχικά τον συμπαθούσε, στο τέλος έφτασε να τον μισεί και να εύχεται την πτώση του. Σε κάθε περίπτωση, μετά την ήττα της Βαυαρίας από την Πρωσία στον «γερμανικό πόλεμο» που ξέσπασε το 1866, το βασίλειό του κατάντησε δορυφόρος της Πρωσίας. Οι κακές γλώσσες λέγανε πως ο Λουδοβίκος είχε δωροδοκηθεί από τον Πρώσο Καγκελάριο Ότο Φον Μπίσμαρκ ώστε να συναινέσει. Το γεγονός πάντως δεν φάνηκε να απασχολεί ιδιαίτερα τον ρέκτη βασιλιά που είχε ήδη άλλα στο μυαλό του.
Μακριά από την πολιτική που του προξενούσε πονοκέφαλο, ο βασιλιάς ξεκίνησε να κατασκευάζει παραμυθένια κάστρα! Τρία από αυτά, έμειναν στην ιστορία για την πολυτέλεια και τη χλιδή τους που έφτανε στην εκζήτηση. Το κάστρο Linderhof στη νότια Βαυαρία ήταν το μόνο που είδε ολοκληρωμένο. Αυτό ήταν ένα μικρό λίθινο ανάκτορο σε στιλ «νεοροκοκό», φόρος τιμής στη γαλλική αρχιτεκτονική του Λουδοβίκου του 15ου της Γαλλίας. Το ανάκτορο του Herrenchiemsee ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1878, όμως παρέμεινε ημιτελές. Ήταν μια πιστή αντιγραφή του ανάκτορου των Βερσαλλιών στο Παρίσι. Σε ένα μέρος αυτού του παλατιού με την εντυπωσιακή αίθουσα των κατόπτρων, πρόλαβε να μείνει ο βασιλιάς για λίγο το 1885.
Το Magnum Opus (έργο ζωής) όμως του Λουδοβίκου υπήρξε αναμφισβήτητα το παραμυθένιο κάστρο του Neuschwanstein (νέα πέτρα του κύκνου). Χτισμένο με θέα τον Μέλανα Δρυμό και τις βαυαρικές Άλπεις, σ’ έναν λόφο πάνω απ’ το χωριό Σβάνγκαου, νοτιοδυτικά του Μονάχου, απηχούσε την αγάπη του βασιλιά για τους κύκνους ως σύμβολα ομορφιάς και αγνότητας. Το κάστρο έχει στοιχεία γοτθικής και βυζαντινής αρχιτεκτονικής. Εντυπωσιακή είναι η αίθουσα του θρόνου με εμφανείς επιρροές από την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη. Σήμερα, θεωρείται σύμβολο της εποχής του ρομαντισμού, ενώ ακόμη και ο Γουόλτ Ντίσνεϊ λέγεται πως εμπνεύστηκε από αυτό το κάστρο για να σχεδιάσει το παλάτι της ωραίας κοιμωμένης στην ομώνυμη ταινία!
Αυτό το παλάτι, που δεν τελείωσε ποτέ, υπήρξε η καταστροφή του βασιλιά των παραμυθιών. Το έργο χρηματοδοτήθηκε με κεφάλαια από την προσωπική του περιουσία και από δάνεια. Όμως, το κόστος του ξεπέρασε κατά πολύ τον αρχικό προϋπολογισμό. Λίγο πριν το θάνατό του, ο Λουδοβίκος εξαιτίας αυτού του μεγαλεπήβολου έργου χρωστούσε ήδη επτάμιση εκατομμύρια μάρκα. Οι Υπουργοί του είχαν αρχίσει να δυσανασχετούν με τις σπατάλες του βασιλιά. Ο ίδιος, απτόητος, εγκαταστάθηκε στο ημιτελές παλάτι για να επιβλέπει προσωπικά τις εργασίες και απείλησε να τους απολύσει. Εκείνοι, τρομαγμένοι, αναγκάστηκαν να κινηθούν πρώτοι.
Ο βασιλιάς, με τόσο χρήμα που είχε ρίξει στην αγορά για όλα αυτά τα έργα είχε ανακτήσει τη δημοφιλία του. Ήταν αδύνατον για τους αυλικούς και τους αξιωματούχους να αμφισβητήσουν ευθέως την εξουσία του. Αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν πλάγια και δόλια μέσα για να τον εκθρονίσουν. Οι συνωμότες συνεννοήθηκαν με τον θείο του Λεοπόλδο, ο οποίος δέχτηκε να τον αντικαταστήσει στο θρόνο μονάχα αν υπήρχε επίσημη βεβαίωση πως ήταν ψυχασθενής. Βρέθηκε τότε μια ομάδα τεσσάρων ψυχιάτρων με επικεφαλής τον φημισμένο Μπέρχαρντ Φον Γκούτεν, που με το ανάλογο αντίτιμο αποφάνθηκαν πως ο βασιλιάς ήταν παρανοϊκός σαν τον μικρό αδερφό του τον Όθωνα. Η διάγνωση έγινε στο πόδι, χωρίς να εξετάσουν τον ίδιο, με μαρτυρίες μονάχα ατόμων από το προσωπικό του περιβάλλον και υπηρετών. Ο βασιλιάς καθαιρέθηκε με συνοπτικές διαδικασίες και μεταφέρθηκε στις 12 Ιουνίου του 1886 σε ένα κάστρο δίπλα από τη λίμνη Στάνμπεργκ κοντά στο Μόναχο.
Στις 13 Ιουνίου του 1866, μια μέρα μόλις αργότερα, ο βασιλιάς ζήτησε από τον Φον Γκούτεν που τον επέβλεπε να βγουν μαζί μια βόλτα στις όχθες της λίμνης. Οι δύο άντρες δεν επέστρεψαν ποτέ από αυτό τον περίπατο. Τα πτώματά τους βρέθηκαν το ίδιο βράδυ να επιπλέουν στα μαύρα νερά της λίμνης. Ο Λουδοβίκος ήταν τότε μόλις σαράντα ετών. Ενταφιάστηκε μετά από λίγες μέρες με όλες τις τιμές στην εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο κέντρο του Μονάχου, ενώ η καρδιά του βρίσκεται μέσα σε ασημένια υδρία στο παρεκκλήσι της Θείας Χάριτος στο Αλταίττινγκ (Altötting), ένα από τα αρχαιότερα παρεκκλήσια στη Γερμανία.
Ο θάνατος του Λουδοβίκου παραμένει μέχρι τις μέρες μας ένα μυστήριο. Αυτόπτες μάρτυρες δεν υπήρξαν, ενώ η επίσημη εκδοχή ήταν αυτοκτονία με πνιγμό. Δεδομένου πως δεν βρέθηκε νερό στους πνεύμονές του, κάτι τέτοιο αμφισβητήθηκε έντονα. Επίσης, δεν εξηγείται με αυτή τη θεωρία ο θάνατος του ψυχιάτρου. Πολλοί είπαν πως ο βασιλιάς δολοφονήθηκε με πιστόλι, αφού προηγουμένως σκότωσε τον Φον Γκούτεν. Ηθικοί αυτουργοί, λέει αυτή η θεωρία, ήταν οι Υπουργοί του ή ακόμη και μέλη της οικογένειάς του. Ίσως ποτέ δεν θα μάθουμε πως πέθανε ο βασιλιάς των παραμυθιών. Όμως, τα κάστρα που έχτισε στα βουνά της Βαυαρίας θα μένουν πάντα να μας υπενθυμίζουν την σπαραχτική και ταυτόχρονα ονειρεμένη ιστορία του.
