Του Θανάση Μελετίδη
Κανονικά στον τίτλο θα έπρεπε να γράφει: «Όλα τα ωραία πράγματα κάποτε τελειώνουν. Ίσως, ακόμη πιο ακριβές θα ήταν: « Όλα κάποτε τελειώνουν». Όμως το ρήμα «τελειώνουν» και η φράση «ωραία πράγματα» δε μου καλοκάθονται. Ας δούμε, πρώτα, το ρήμα:
Σύμφωνα με τη Φυσική ο χρόνος είναι διάσταση, που σημαίνει πως οι εξισώσεις που τον ορίζουν είναι συμμετρικές. Άρα θα μπορούσε να κινηθεί και αντίθετα, δηλαδή από το παρόν προς στο παρελθόν. Από όσα έχω μελετήσει δεν υπάρχει κανείς φυσικός νόμος που το απαγορεύει αυτό. Κανείς, εκτός, ίσως, της ιδιότροπης … εντροπίας που θέλει όλα τα «κλειστά» συστήματα να κατευθύνονται προς την αταξία – και μετά μαλώνουμε τα άτακτα παιδιά … αναρωτιέμαι αν ρίχνουν ένα γυάλινο ποτήρι στο πάτωμα για να σπάσει ή για να διαπιστώσουν αν θα υπάρξει η ανασύνθεσή του!
Επειδή, όμως, δεν είμαι ειδικός δε θα αναλύσω περαιτέρω, καθώς δε θέλω να γράφω ανακρίβειες, αφού η φυσική επιστήμη, όπως και οι περισσότερες, εξελίσσεται με γεωμετρική πρόοδο στην εποχή μας, που σημαίνει πως μόνον ένας καταξιωμένος επαγγελματίας του χώρου, ίσως, θα μπορούσε να μας διαφωτίσει.
Και γράφω «ίσως», επειδή η λέξη εντροπία ορίστηκε από τον άνθρωπο. Θα μπορούσε και να ονομάζεται «Πολυξένη»… Πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε πως στα εκατό, περίπου, χρόνια που παρατηρούμε το Σύμπαν τα πράγματα είναι όπως φαίνονται και πως κάποια στιγμή δε θα αρχίσουμε να ξύνουμε, αμήχανα, για πολλοστή φορά τις κεφάλες μας; Μπορούμε να καταλάβουμε χρησιμοποιώντας έναν τεράστιο σωλήνα με φακούς το σχέδιο του Θεού; μάλλον όχι. Μάλλον δεν πρόκειται να το καταλάβουμε ποτέ. Και απόδειξη είναι πως όσο «σκάβουμε» και λέμε πως πλησιάσαμε οι απορίες αυξάνουν με εκθετικό τρόπο…
Όμως για τη φράση «ωραία πράγματα» έχω σαφείς και κάθετες αντιρρήσεις.
Να γιατί:
Η ξαδέλφη μου, η Ρούλα η χοντρούλα, «κατεβάζει» – στην κυριολεξία – ένα ταψί γεμιστά στην καθισιά. Όταν τελειώνει λέει αναστενάζοντας: « Όλα τα ωραία πράγματα κάποτε τελειώνουν». Μετά, όμως, πάει δέκα φορές στην τουαλέτα και ξεσηκώνει όλη την πολυκατοικία από την ηχορύπανση που προκαλούν τα καζανάκια. Είναι αυτά «ωραία πράγματα»; Δε νομίζω…
Τις προάλλες συνάντησα έναν γνωστό μου που καθόταν περίλυπος σε ένα παγκάκι καπνίζοντας. Στην απορία μου για την ψυχική του κατάσταση απάντησε πως είχε τελειώσει η σύμβαση που είχε με τον Δήμο και πως αναγκαστικά θα «έμπαινε» στο Ταμείο Ανεργίας :»Τι να κάνουμε! Όλα τα ωραία πράγματα κάποτε τελειώνουν», απάντησε.
Τον κοίταξα σαν να ήταν εξωγήινος και του είπα: «Από πότε η δουλειά είναι καλή; Από πότε είναι καλό να ξυπνάς μες στ’ άγρια χαράματα και μετά να περιμένεις μες στο σκοτάδι και στην παγωνιά το αστικό; Από πότε είναι καλό να σε διατάζουν αφεντικά – παρωνυχίδες; Από πότε είναι καλό να «φτύνεις αίμα» και να εισπράττεις περιφρόνηση και για μισθό χαρτζιλίκι; Ήθελα να πω κι άλλα, αλλά δε με άφησε καθώς σηκώθηκε και με αγκάλιασε. Νομίζω φίλησε και τα πόδια μου!
Μια φίλη από το Λύκειο συνάντησα προχθές στην Ελιά. Δεν τη γνώρισα αμέσως καθώς είχε γίνει κατάμαυρη. Στην αρχή την πέρασα για λαθρομετανάστρια! Όταν με πλησίασε και είπε «Τι κάνεις, Θανάση»; κατάλαβα ότι ήταν η Τασούλα. «Συγγνώμη, βρε Τασούλα, δε σε γνώρισα με το εξωτικό σου χρώμα. Διακοπές ήσουν»; «Φαίνεται, εεε»; είπε γελώντας και συμπλήρωσε αναστενάζοντας: «Κρίμα! Με βαριά καρδιά έφυγα! Όλα τα ωραία πράγματα κάποτε τελειώνουν…».
Σεβάστηκα τον «πόνο» της και δεν είπα τίποτα, γιατί δεν ήθελα να την πληγώσω. Αν δε τη συμπαθούσα, θα της έλεγα: Είναι «ωραία πράγματα» να είσαι με τις ώρες μέσα σε νερό – που το λένε θάλασσα – και είναι γεμάτο ακαθαρσίες και μύκητες; Είναι «ωραία πράγματα» να επιστρέφεις καθημερινά σπίτι σαν ψημένη σαρδέλα; Είναι «ωραία πράγματα» να γίνεσαι ο αγαπημένος μεζές των κουνουπιών; Είναι «ωραία πράγματα» να πληρώνεις κάθε μέρα για ένα δωμάτιο τον μισό σου μισθό; Είναι «ωραία πράγματα» να τρως ό,τι σαβούρα θέλουν να ξεφορτωθούν οι ασυνείδητοι επωφελούμενοι της πολυκοσμίας; Είναι «ωραία πράγματα» να «πλακώνεσαι» στα αντιηλιακά στα αντιισταμινικά, στα εντομοαπωθητικά, στις αλοιφές και στις κορτιζόνες ακόμη, αν δεν περνάει η συνεχής φαγούρα; Πιο καλά δεν πέρασα εγώ μες στο σκιερό μου δωμάτιο με τη δροσιά του κλιματιστικού του, τα βιβλία του, το διαδίκτυο; Κι όταν βαριόμουν σε πέντε λεπτά βρισκόμουν στο καφενεδάκι του Νίκου απολαμβάνοντας, και με ελάχιστα έξοδα, παγωμένες μπύρες και μάλιστα χωρίς τη γνωστή αναγούλα που προκαλούν οι πασαλειμμένες αλοιφές στην επιδερμίδα των λουομένων;
Πολλά, ακόμη παραδείγματα, θα μπορούσα να γράψω αλλά δε νομίζω πως χρειάζονται.
Όσο για την εντροπία, ακόμη δε γνωρίζουμε αν κάποια στιγμή το Σύμπαν σταματήσει να διαστέλλεται με εξωφρενικές ταχύτητες, που είναι μεγαλύτερες του φωτός, και αρχίσει να «συμμαζεύεται»… Ίσως, κάποτε, να αποκηρύξει την «αταξία» και να αποφασίσει να γίνει «καλό παιδί»!
