Γράφει ο Θανάσης Μελετίδης
Είναι αρκετά συχνό, στους ποδοσφαιρικούς αγώνες, να βλέπουμε παίκτες με στραβές κνήμες. Αυτό, όμως, τους επιτρέπει να ελέγχουν καλύτερα την μπάλα και να έχουν μεγαλύτερη ισορροπία στο παιχνίδι τους! Υποπτεύομαι πως – κατά τη γνώμη μου μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών – ο Λιονέλ Μέσι – έκανε για χρόνια ειδική αγωγή για τον σκοπό αυτόν στα υπερσύγχρονα ινστιτούτα «Στραβοποδαρίας» της Μπαρτσελόνα. Αποτέλεσμα ; Χορεύει στο γήπεδο σαν τον Νουρέγιεφ ! Και έχει και μπάλα μαζί του και δεν είναι ντυμένος με εκείνα τα αντιαισθητικά κολάν των χορευτών…
Ο κυρ Παναγιώτης – συγχωρεμένος να είναι – είχε τόσο στραβά πόδια που πολύ άνετα, όταν ήταν όρθιος, περνούσε ανάμεσά τους και μηχανάκι! Με τον τρόπο αυτό, σίγουρα, είχε αποφύγει ένα σωρό τροχαία ατυχήματα, μιας και ήταν όλη μέρα τελείως μεθυσμένος. Και το σημαντικότερο ; ποτέ δεν έχασε την ισορροπία του κυκλοφορώντας μονίμως χορεύοντας μια δική του σύνθεση που ήταν μίξη ευρωπαϊκού βαλς με ταγκό… «Ετούτος είναι ο κυρ Παναγιώτης, ο πιο ταλαντούχος χορευτής όλης της Βέροιας»! λέγανε όλοι και όλες, παρακολουθώντας τον άφωνοι με τεράστια συγκίνηση και θαυμασμό!
Άκουσα πως χόρεψε και στο Ηρώδειο κλέβοντας την παράσταση από κάτι αλλοδαπούς ερασιτέχνες, εγωιστές και φωνακλάδες χορευτές! Δεν είμαι και πολύ σίγουρος γι’ αυτό το τελευταίο που έγραψα. Βασίζεται στο γεγονός πως αυτό ψιθυρίζεται καθημερινά και στα πιο «γκλαμουράτα» στέκια της Βέροιας. Ούτε ο Γκάλης δεν είχε τόση πέραση …
Τώρα που μίλησα για «χορευτές» μού ήρθαν στον νου οι απίστευτες χορευτικές φιγούρες δυο άλλων – συγχωρεμένων, πια, αδελφικών φίλων : των κυρ – Λάζο και κυρ – Φάνη. Θα έπρεπε να τους είχαν βραβεύσει για τον απίθανο τρόπο που κατέβαιναν την οδό Τρεμπεσίνας, προκειμένου να πάνε στα σπίτια τους που ήταν παρακάτω. Και ήταν αυτοί που ανακάλυψαν τον χορό «κύκλος πέφτω με σηκώνουν» – σαφώς ανώτερος από τον «ανιαρό» χορό «La Bamba» που εφεύραν κάτι αλλοδαπές παρωνυχίδες!
Περιληπτικά οι κινήσεις του ήταν : περπατάμε μαζί σε κύκλους, πέφτουμε στον δρόμο και τον σηκώνει ο φίλος. Μετά πέφτει ο φίλος και τον σηκώνει ο άλλος. Όταν περπατούσαν όλος ο κόσμος έβγαινε στα μπαλκόνια ζητωκραυγάζοντας και χειροκροτώντας από θαυμασμό! Βέβαια, οι κακές «γλώσσες» ψιθύριζαν πως κι δυο ήταν «τύφλα» στο μεθύσι. Εγώ ποτέ δεν αποδέχτηκα τη συκοφαντία αυτήν! Είναι. επειδή γνωρίζω από τέχνη;;;;!! (στη σκακιστική γραφή το σύμβολο «;!» εκφράζει μια κίνηση αμφίβολης αξίας).
Πολύ αρνητικό συναίσθημα η ζήλεια! Κι εγώ, πριν πολλά χρόνια, ήμουν σπουδαίος χορευτής στην Αθήνα, όπου και εργαζόμουν. Κάποια μέρα χορεύοντας … στην πολυπληθή οδό Αθηνάς είχα ένα – φαινομενικά –ατύχημα: έπεσα και έσπασα τα μισά μου δόντια! Έναν μισθό πλήρωσα στον οδοντίατρο για να μού τα αποκαταστήσει. Το αποτέλεσμα; Τα δόντια μου έγιναν πολύ πιο γερά και ομορφότερα απ’ ό,τι ήταν πριν!
Αλλά και στην περίπτωσή μου τα ίδια με πριν από τους περίεργους που μαζεύτηκαν από πάνω μου: Από τη ζήλεια τους ήθελαν να φωνάξουν ασθενοφόρο – προφανώς για να με ταλαιπωρήσουν – λέγοντας πως είμαι μεθυσμένος!
Αχ! Δεν είχαν καταλάβει οι «άμουσοι» πως προσπαθούσα να εφεύρω μια νέα παραλλαγή του χορού «Ραπ» ;!
Και πολλές ανάλογες «παρεξηγήσεις» θα μπορούσα να αναφέρω. Όμως, είμαι πεπεισμένος πως δεν χρειάζεται καθώς είμαι σίγουρος πως οι αναγνώστες ετούτης της σπουδαίας εφημερίδας είναι πνευματικά ανώτεροι από τους κοινούς θνητούς και γνωρίζουν από υψηλή τέχνη!
