Του Θανάση Μελετίδη
Αν δεν το ξέρατε, να σας πληροφορήσω πως ο αναφερόμενος καβαλάρης δεν είχε κανένα αραβικό άλογο παρά ένα συμπαθητικό μεν, αλλά και πολύ πεισματάρικο γαϊδούρι. Σαν εκείνο που είχε ο Σάντσο, ο βοηθός του Δον Κιχώτη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Θερβάντες.
Και όπως ο Δον Κιχώτης έβλεπε τα πάντα γύρω του με τον δικό του μοναδικό τρόπο, έτσι και ο ιδιοκτήτης του γαϊδουριού έβλεπε το ζώο τους ως το γρηγορότερο πλάσμα του κόσμου. Βέβαια, σε όλες τις ιπποδρομίες που έπαιρνε μέρος, τερμάτιζε πάντα τελευταίο. Όμως δεν το έβαζε κάτω: «μια μέρα σίγουρα θα κερδίσω»! έλεγε σε όλους και όλες.
Η εμμονή του αυτή έγινε η αιτία να τον σχολιάζουν και να τον πειράζουν όλοι οι αργόσχολοι. Μέχρι και ο κουτσός του χωριού τού είχε πει: «Συγχαρητήρια! Στη σημερινή ιπποδρομία το γαϊδούρι σου ούτε που ξεκίνησε! Έτσι δε βγήκες πάλι τελευταίος! Όταν σε πλησίασαν τα άλογα που τρέχανε για το δεύτερο γύρο ήσουν μπροστά! Χα! χα! χα!».
Ο Καβαλάρης πληγώθηκε πολύ. Το πήρε τόσο κατάκαρδα που μπρος σε πολύ κόσμο τού έκανε πρόταση να συναγωνιστούν στον κάμπο του χωριού τους στο τρέξιμο, μεταξύ τους: «Αν τολμάς! Εσύ με το κουτσό σου πόδι κι εγώ καβάλα στο γαϊδούρι».
Ο Κουτσός, χωρίς σκέψη, δέχτηκε αμέσως και μάλιστα του απάντησε: «Εγώ μπορεί να είμαι κουτσός, όμως το ζώο σου είναι τετραπληγικό. Θα τα πούμε στον αγώνα …», είπε και έφυγε θυμωμένος, αλλά και αποφασισμένος να κερδίσει με κάθε τρόπο είτε καθαρό είτε βρώμικο!
Ο αγώνας ήταν για την άλλη εβδομάδα. Ο Κουτσός έβαλε σε εφαρμογή το πανούργο του σχέδιο: Παραφύλαγε όλη μέρα και όποτε πετύχαινε μόνο του το γαϊδούρι να τρώει αμέριμνο τα γαϊδουράγκαθά του, τα ψέκαζε με χλωρίνη με αποτέλεσμα εκείνο να μην μπορεί να φάει. Είχε σκοπό να το κάνει να λιμοκτονήσει, ώστε να πάει στον αγώνα εξαντλημένο!
Ο Καβαλάρης όταν κατάλαβε πως το ζώο του «σερνόταν» ήταν πολύ αργά. Την επόμενη ήταν ο αγώνας. Πήγε, λοιπόν, και αγόρασε την καλύτερη τροφή γαϊδουριών, βιταμίνες, ιχνοστοιχεία … μέχρι και εμφιαλωμένα νερά. Εκείνο, με την πείνα που είχε, έτρωγε όλο το βράδυ ασταμάτητα. Το ξύπνησε το πρωί και εκείνο ανανεωμένο και χαρούμενο τού ‘γλειψε τη μούρη! «Όλα καλά, αλλά, γιατί τόση πολύ κοπριά»; αναρωτήθηκε. Φαίνεται δεν ήξερε πως η απότομη αλλαγή της ποσότητας και ποιότητας τροφής που καταναλώνεται προκαλεί «κόψιμο».
Κόσμος πολύς μαζεύτηκε στον κάμπο, για να παρακολουθήσει την αναμέτρηση. Άρχισαν και τα στοιχήματα. Τα προγνωστικά ήταν 1 προς 1.000 υπέρ του Καβαλάρη. Μοναχά ο Κουτσός πόνταρε στον εαυτό του …
Ο αγώνας ξεκίνησε και σε λίγα δευτερόλεπτα ο γάιδαρος βρέθηκε καμιά εκατοστή μέτρα μπροστά από τον Κουτσό. Εκείνος δεν τα παρατούσε και ήλπιζε … Πράγματι, το γαιδούρι σταμάτησε για την «ανάγκη» του με αποτέλεσμα ο Κουτσός να προσπεράσει τον Καβαλάρη. Όταν, όμως, το γαιδούρι τελείωσε με την «υποχρέωση», έβαλε μπρος και τον προσπέρασε. Αυτή η εναλλαγή στην πρωτοπορία επαναλήφθηκε πολλές φορές μέχρι τον τερματισμό, που βρήκε, τελικά, νικητή τον Κουτσό, έστω και για λίγα εκατοστά!
Ο Καβαλάρης ήταν απαρηγόρητος και κατέθεσε αμέσως ένσταση στους «Ελλανοδίκες», ο Κουτσός ζητωκραύγαζε και οι θεατές έκλαιγαν με «μαύρο» δάκρυ, καθώς είχαν χάσει τα στοιχήματά τους.
-Τι έγινε εδώ; Ρώτησε ένας περαστικός από το παράθυρο του αυτοκινήτου του.
-Κουτσός στον κάμπο έτρεχε να πιάσει καβαλάρη, απάντησε μυξοκλαίγοντας ένας τους …
