Γράφει ο
Θανάσης Μελετίδης
Θυμήθηκα, τις προάλλες, μια τηλεοπτική σειρά του 1993 με τίτλο «Εσύ Αποφασίζεις». Ένα παιχνίδι που, για να έχει τηλεθέαση, μας έκανε να νιώθουμε σαν μικρές θεότητες, επειδή εμείς αποφασίζαμε για το τέλος της. Οι τηλεθεατές αποφασίζαμε για τη συνέχεια, για τα σημαντικά και τα ασήμαντα ανάλογα με τις ηθικές μας αξίες, τις αρχές, αλλά και τις αδυναμίες μας. Μπορεί ο «Θεός» να ήταν οι δημιουργοί της εκπομπής, όμως «εσύ αποφασίζεις»! Καταπληκτική ιδέα!
Τότε ήταν όλα μπερδεμένα στο κεφάλι μου. Σε κάθε επιχείρημα έβρισκα ένα αντεπιχείρημα. Ήταν οι δεκαετίες που «φόρτωνα» και «φόρτωνα» με γνώσεις και ιδέες και που ήλπιζα. Μετά κουράστηκα να ελπίζω και άρχισα να περιμένω. Και περίμενα, περίμενα, περίμενα …σαν το αγρίμι που παραφυλάει τη λεία του, πεινασμένο, αλλά κουρασμένο και συχνά απελπισμένο…
Πέρασαν οι δεκαετίες του «φορτώματος» και του σκεπτικισμού. Μια μέρα ήρθε, επιτέλους, η «άνοιξη». Τελείως απρόσμενα και ξαφνικά άρχισα να «βλέπω» μες στην «άβυσσο». Άρχισα να βλέπω όπως όταν η ομίχλη αρχίσει να διαλύεται.
Τότε ήταν που άρχισα να σκέφτομαι :
Μήπως αγαπήσαμε τον αθλητισμό για να εξασφαλίσουμε πως η υλική μας υπόσταση θα γίνεται όλο και τελειότερη;
Μήπως γεμίσαμε τον κόσμο με σχολεία, για να δείξουμε στο «Μετά» πως θέλουμε πνευματική ανάπτυξη;
Μήπως, πολλοί από εμάς, αγαπήσαμε τον τζόγο για να έχουμε σε κάποιο μέλλον μαντικές δυνάμεις;
Μήπως, η «μεγαλύτερη αγάπη» είναι απραγματοποίητη, γιατί θέλουν να τη σώσουν από τις καθημερινές ασήμαντες φθοροποιές λεπτομέρειες;
Μήπως οι χιλιάδες που προτίμησαν τον θάνατο από την προδοσία δεν μας είπαν: «Πρέπει να δείξουμε πως οι αξίες μας είναι αδιαπραγμάτευτες! Δεν παζαρεύουμε ποτέ τις «αρχές» μας.
Μήπως, εμείς οι άνθρωποι, όταν νιώθουμε μόνοι, κουρασμένοι, απελπισμένοι, «καταδικασμένοι» στη φθορά, σκεφτόμαστε και προσευχόμαστε για να δημιουργήσουμε τη λύση και να την αφήσουμε παρακαταθήκη για το μέλλον;
Μήπως αυτό που πρόκειται να γίνει και είναι θέλημα Θεού, ξεκινήσαμε να το διαμορφώνουμε εμείς με τις παλιότερες προσευχές μας ;
Μήπως εμείς θα αποφασίσουμε εάν θα υπάρχει κόλαση και παράδεισος ;
Μήπως όταν λέμε πως ο Θεός είναι «αγάπη», θέλουμε να διαμορφώσουμε έναν μελλοντικό κόσμο που θα είναι γεμάτος φως, χρυσά κτήρια, μοβ λαμπερούς πανσέδες, και πλημμυρισμένος με το γιορτινό άρωμα κατάλευκων γαρδενιών;
Ελεύθερους δεν μας έκανε Εκείνος; Δεν είμαστε υπεύθυνοι για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας;
Μήπως ο Θεός έχει κατατάξει την ύλη σε κάτι ασήμαντο, σαν δοκιμασία, σαν παροδικό δώρο; Εξάλλου έτσι καταρρίπτεται και το επιχείρημα «η ζωή είναι μια ζούγκλα» που το ένα πλάσμα τρώει το άλλο. Ο Χριστός είχε πει πως οι «αμαρτίες» του σώματος δεν είναι τίποτα μπροστά στις «αμαρτίες» της ψυχής. Και ο Άγιος Παΐσιος έλεγε πως οι πόνοι που νιώσαμε στην υλική ζωή είναι «παράσημα» για την επόμενη.
Γνωρίζω πως πολλές χώρες, κυρίως οι «μεγάλες», αποθηκεύουν μανιωδώς σε γιγαντιαίες κάρτες μνήμης όλα τα υπάρχοντα δεδομένα είτε σημαντικά είτε ασήμαντα, για να υπάρχουν και στο μέλλον στην περίπτωση απευκταίου «ολοκαυτώματος». Θα ήθελα να τους πω να μην μπαίνουν σε κουραστικές και εξαιρετικά δαπανηρές τέτοιες ενέργειες γιατί, ό,τι κάνουμε, ό,τι σκεφτόμαστε, ό,τι αισθανόμαστε καταγράφεται αυτόματα στους «πνευματικούς ουρανούς».
