Του ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Τα τελευταία χρόνια, διαβάζω καθημερινά στις εφημερίδες, φίλοι αναγνώστες, ότι πολλοί, κυρίως νέοι, οδηγούνται στη συμφορά των ναρκωτικών. Θα με επιτρέψετε να γράψω γιατί, κατά την άποψή μου συμβαίνει αυτό.
Αμετακίνητα πιστεύω, λόγω εκκλησιαστικής πείρας, ότι ο κλονισμός της πίστης προς τον Θεό και η διάλυση της οικογένειας είναι τα σπουδαιότερα αίτια που οδηγούν τα παιδιά στα ναρκωτικά.
Η επίσημη στατιστική εκπέμπει το μήνυμα, ότι διαπιστώνει ότι το 70% των θυμάτων είναι παιδιά διαλυμένων οικογενειών και ότι ούτε ένας στους χίλιους δεν προέρχεται από θρησκευόμενους γονείς ή θρησκευόμενους νέους.
Σας μεταφέρω εδώ, για μια φορά ακόμη, τα παράπονα των ίδιων των παιδιών, όχι για να κάνω τον πόνο μερικών αβάσταχτο, αλλά για να διαφυλάξω όλους από την παγίδα.
Α. Το παράπονο τους είναι ότι τα βλέπετε σαν σώμα, σαν σάρκα και μόνο.
Φροντίζετε για την τροφή τους και κάνετε γι’ αυτό θυσίες. Μα και τα άγρια θηρία φροντίζουν για την τροφή των παιδιών τους. Ποια είναι η διαφορά; Μέσα στο κάθε παιδί υπάρχει μια όμορφη αγγελικά πλασμένη ψυχή, που έχει και αυτή ανάγκη από πνευματική τροφή. «Και οι ψυχές πεινούν», λέγει ο ποιητής.
Β. Ενδιαφέρεστε για την εκπαίδευσή τους και είναι γεγονός αναμφισβήτητα, αν λάβουμε υπόψη μας στο πλήθος των σχολείων, τα πολλά φροντιστήρια, τα ιδιαίτερα μαθήματα, τις ξένες γλώσσες που σήμερα μαθαίνουν και τα τεράστια ποσά που διατίθενται γι’ αυτόν τον σκοπό.
Περιορίζετε όμως το ενδιαφέρον σας στην απόκτηση ξηρών γνώσεων. Άλλο πράγμα η συστηματική εκπαίδευση και άλλο η παιδεία – μόρφωση. Άλλο είναι ο γραμματισμένος άνθρωπος και άλλο πνευματικός.
Γ. Ζητούν τα παιδιά διάλογο στο σπίτι. Έχουν όρεξη για μάθηση. Έχουν προβλήματα φυσικά και μεταφυσικά και απορίες πιεστικές. Όλα αυτά θέλουν με τους γονείς για να συζητήσουν γιατί τους εμπιστεύονται. Και οι γονείς πάντα κουρασμένοι, αδιάφοροι και κάποτε απότομοι αρνούνται το διάλογο. Αποτέλεσμα; Το παιδί βγαίνει από το σπίτι και συζητάει αυτά τα θέματα με τους «ενημερωμένους» που το περιμένουν έξω από το σπίτι τους. Έτσι πραγματοποιείται η πρώτη μύηση και στα θέματα της σεξουαλικής ζωής και των ναρκωτικών.
Δ. Ζητούν τα παιδιά ηρεμία, για να αναπτυχθούν σωστά. Ακόμα και τα φυτά αναπτύσσονται κανονικά στο εύκρατο κλίμα, ενώ η κακοκαιρία τα καθυστερεί. Το σχολείο και η κοινωνία πιέζουν την κάθε καινούργια ύπαρξη με όσα περίεργα παρουσιάζουν στο ξεκίνημά της. Από το ένα μέρος εμφανίζει την αντινομία και την ασυνέπεια, η κοινωνία, από το άλλο μέρος εκδηλώνουν τους προσωπικούς της προβληματισμούς, μερικοί εκπαιδευτικοί, με αποτέλεσμα το παιδί, σαν τη βάρκα που χτυπιέται από τα κύματα, να αναζητά ένα γαλήνιο λιμάνι. Και σαν τέτοιο βλέπει την οικογένειά του. Τι κρίμα όμως! Οι γονείς διαπληκτίζονται μπροστά του. Βρίζουν, βλασφημούν, απειλούν και μεταβάλλουν το σπίτι σε πεδίο μάχης, ενώ θα έπρεπε να είναι «κατ΄οίκον εκκλησία». Έτσι το παιδί επιστρέφει σε τόπους όχι μόνο ανεπιθύμητους, αλλά και επικίνδυνους.
Ε. Ζητούν ακόμη εκτόνωση. Έχουν δυνάμεις μέσα τους τεράστιες. Δεν καταναλώνουν φαία ουσία για το τι θα φάνε, τι θα φορέσουν, που θα κοιμηθούν ή που θα εξασφαλίσουν τα έξοδα της εξοχής τους. Για όλα αυτά φροντίζουν οι γονείς. Επομένως, ένα μέρος της ενεργητικότητάς τους διαθέτουν για την εκπαίδευσή τους, ενώ η περισσότερη (ενεργητικότητα) μένει αδιάθετη. Έτσι, ζητούν εκτόνωση που εκφράζεται με αταξίες, φωνές, ζημιές, μουσική εκκωφαντική.
Ποιος, όμως, έχει τη διάθεση να ανεχθεί στον χώρο του σπιτιού και της γειτονιάς του μια τέτοια δραστηριότητα; Ο πατέρας κατάκοπος από την υπερωριακή απασχόλησή του, η μητέρα απασχολημένη με τις φροντίδες του νοικοκυριού ή τσακισμένη από την υπαλληλική της ή άλλη εργασιακή ιδιότητα, είναι και οι δύο αντίθετοι και οι πιο επιθετικοί εχθροί του παιδιού και στη σκέψη ακόμη, έχει χρησιμοποιήσει το σπίτι ως χώρος εκτόνωσης. Έτσι, το παιδί παίρνει τον δρόμο καθημερινά για τις πάμπς και τις καφετέριες, που όλοι πλέον γνωρίζουν ότι στους χώρους αυτούς, σαν άλλα στέκια της Κίρκης, πραγματοποιείται η θλιβερή αλλοίωση του χαρακτήρα και της ζωής του νέου. Οι τόποι αυτοί είναι όχι ψυχαγωγίας, αλλά ψυχοκτόνοι και μάλιστα, ύστερα που συγκεκριμένα αναρίθμητα περιστατικά, είναι βέβαιο ότι πολλές φορές εκεί διακινούνται ναρκωτικά.
ΣΤ. Ζητούν τα παιδιά στηρίγματα στη ζωή τους, και ένα από αυτά, θεοδίδακτο μάλιστα, είναι η πίστη τους. Όλοι οι άνθρωποι πιστεύουν. Άθεοι δεν υπάρχουν. Υπάρχουν πολλοί ηθοποιοί της αθεΐας. Μάλιστα, οι παιδαγωγοί λένε ότι οι νέοι προπάντων θρησκεύουν. Ακριβώς γιατί στην περίοδο της εφηβείας, τότε δηλαδή που βλέπουν τη ζωή κατάματα και προσπαθούν να κάνουν τις επιλογές τους για το μέλλον τους, έχουν ανάγκη από θείο φωτισμό και από δύναμη, ώστε να επιλέξουν το καλύτερο και να το πραγματοποιήσουν.
Τι κρίμα, όμως, για τους μεγαλύτερους γονείς, κληρικούς και λαϊκούς, που βαλθήκαμε να καταστρέψουμε αυτά τα σωτήρια στηρίγματα με τις ανόητες θεωρίες μας για το Θεό και με τις χωρίς συνέπεια άτακτη ζωής μας.
Ζ. Ζητούν τα παιδιά παράδειγμα, συνέπεια λόγων και έργων, θεωρίες και πράξεις. Όσοι λένε ωραία λόγια, κτίζουν με το ένα χέρι. Όσοι λένε ωραία λόγια και δείχνουν άσχημα έργα, με το ένα χέρι κτίζουν και με το άλλο γκρεμίζουν. Όσοι λένε ωραία λόγια και δείχνουν και ωραία έργα, αυτοί κτίζουν με τα δυο τους χέρια. Αυτό λείπει σήμερα. Δυστυχώς, οι ηλικιωμένοι με τα λόγια τους και προπάντων με το παράδειγμα τους, αντί να πλειοδοτούν σε διδαχές ηθικοποιήσεως της νεολαίας μας, ρίχνουν συνθήματα που ευνοούν την αναίσχυντη επίδοση σε πράξεις που κολάζονται από το ηθικό και ποινικό μητρώο.
Όλα αυτά είναι μερικά από τα αίτια που παρασύρουν τους νέους μας στα ναρκωτικά και σε μια χωρίς ηθικούς φραγμούς ζωή, για τα οποία κάθε μέρα γράφουν οι εφημερίδες και για τα οποία ανησυχούν οι υπεύθυνοι και σοβαροί άνθρωποι.
Κρατήστε, φίλοι, αναγνώστες και γονείς, στο σπίτι σας τα παιδιά σας με κάθε θυσία και προσπαθήστε μη σας απορρίψουν. Δείξτε τους με το αγιασμένο παράδειγμά σας και βοηθήστε τα με τη σωστή αγάπη σας και με την αδιάληπτη προσευχή σας. Όταν μιλάτε στα παιδιά σας για τον Χριστό και δεν σας ακούνε, μιλήστε στο Θεό για τα παιδιά σας και θα σας ακούσει Εκείνος.
