Του Γιάννη Καμπούρη
Η πόλη μας, ο δήμος μας φθίνει και ότι και να λέγεται, όποια προσπάθεια και αν κάνουν να μας πείσουν για το αντίθετο, η καθημερινότητα δείχνει το προφανές.
Και αυτό αντί να σημάνει συναγερμό, το αποδεχόμαστε μοιρολατρικά, αρνούμενοι και να το δούμε, αλλά συμβαίνει. Αρκούμαστε στο να εντοπίζουμε επιμέρους «συμπτώματα», να προσπαθούμε να τα αντιμετωπίσουμε, παραβλέποντας πεισματικά το όλο. Αλλά η αντιμετώπιση των συμπτωμάτων δεν είναι θεραπεία, είναι μια παρηγορητική πρακτική, που μεταθέτει για αύριο το αναπόφευκτα μοιραίο.
Ίσως αυτά να φαντάζουν τραγικά, από την άλλη όμως ίσως και να μην αποδίδουν το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζουμε. Χαμένοι στα εγώ μας, δε μπορούμε να δούμε να δούμε ότι ο κόσμος γύρω μας αλλάζει και μάλιστα με τρομακτικούς ρυθμούς, αδιαφορώντας για τα τείχη που εμείς υψώνουμε γύρω μας. Το ζήτημα είναι απλό, ή προσαρμοζόμαστε ή η πραγματικότητα μας προσπερνά. Και η ιστορία έχει πολλά να διδάξει, με την προϋπόθεση ότι δεν την παπαγαλίζουμε διεκδικώντας ένα καλό βαθμό, αλλά μελετάμε το πως και το γιατί.
Και ας έρθουμε στα του οίκου μας και επικεντρώνομαι ειδικά στα του δήμου γιατί θεωρώ ότι αυτός είναι ο συνεκτικός κρίκος της τοπικής κοινωνίας, η αφετηρία της όποιας προσπάθειας και πρωτοβουλίας. Παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα στο δημοτικό μας συμβούλιο, ομολογώ εκ του μακρόθεν, με απογοήτευση βλέπω ότι αυτό εξαντλείται σε στείρες διαδικασίες. Το ίδιο μοτίβο σε κάθε συνεδρίαση του, προσωπικές αναφορές και αντιπαραθέσεις, θαρρείς και αυτά ενδιαφέρουν την πόλη. Μια στείρα τακτική που εξυπηρετεί την αποφυγή της συζήτησης των πραγματικών και υπαρκτών προβλημάτων μας.
Ως δημότες θέλουμε απαντήσεις, λύσεις, προοπτική στα προβλήματα που μας απασχολούν ! Και αυτή η ευθύνη βαρύνει πρωτίστως την κυβερνώσα πλευρά, ανεξάρτητα του ποιος ξεκινά αυτές τις στείρες αντιπαραθέσεις. Αυτή πρέπει να μας ενημερώνει υπεύθυνα για το τι συμβαίνει, σε αυτήν εναπόκειται η ευθύνη των πρωτοβουλιών.
Εδώ όπως πληροφορηθήκαμε από τον τύπο, ότι έγιναν παρασυνάξεις για τη δημιουργία τέταρτου δήμου με διάσπαση του δήμου Βέροιας, το πήρε χαμπάρι ο δήμος μας και αν ναι τι έκανε. Αν όχι τι θα κάνει ; Είναι απίστευτο το πώς αντιλαμβάνονται ορισμένοι τη λειτουργία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και κατ’ επέκταση το αναπτυξιακό πρόβλημα της περιοχής μας. Με το μυαλό τους στην άγρα ψήφων, δεν τους ενδιαφέρει στο ελάχιστο το τι θα προκύψει από μια τέτοια πρωτοβουλία. Αντί να δημιουργήσουν δομές, ικανές να σχεδιάσουν, να μελετήσουν και να υλοποιήσουν αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, κοιτάνε να κατακερματίσουν προς ίδιο συμφέρον, τις ήδη ασθενικές δομές της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Από την άλλη τα κατάφερε η υπάρχουσα δομή στην αυτοδιοίκηση να αντιμετωπίσει τα τοπικά προβλήματα ; Προφανώς και όχι και το ερώτημα είναι γιατί ; Πέρα από τα προβλήματα απόρροια κεντρικών πολιτικών επιλογών, σημαντικό μέρος της ευθύνης έχουν και οι τοπικοί φορείς διαμόρφωσης τοπικών πολιτικών. Εδώ λχ δεν καταλήξαμε ποια είναι η αιχμή που πάνω της θα στηρίξουμε την αναπτυξιακή μας διαδικασία. Θα είναι ο αγροτικός τομέας, ο κτηνοτροφικός, η μεταποίηση, το εμπόριο, ο τουρισμός ή κάτι άλλο ; Γιατί από εκεί θα κριθεί η προτεραιότητα και η ποσόστωση που διεκδικούμε σε πιστώσεις και έργα. Πάει ο καθένας και παζαρεύει πιστώσεις από κοινοτικά προγράμματα, αλλά με το δεδομένο ότι οι πιστώσεις είναι συγκεκριμένες, η όποια χρηματοδότηση θα είναι σε βάρος μιας άλλης. Και ποιος κρίνει προτεραιότητες και ανάγκες ;
Με τους δημότες έξω από την όποια προσπάθεια αναπτυξιακού σχεδιασμού, πως ζητάμε τη συμμετοχή και τη στήριξη τους ; Και δεν αναφέρομαι σε μια χαοτική συμμετοχική διαδικασία, αλλά σε μια οργανωμένη συμμετοχή, με αιχμή θεσμοθετημένους φορείς, συλλόγους και σωματεία.
Μας λείπει ένα συγκροτημένο, τεκμηριωμένο τοπικό αναπτυξιακό σχέδιο, προϊόν συλλογικής συμμετοχής όλων των τοπικών φορέων, σωματείων και συλλόγων που διαχειρίζονται τις τύχες και το μέλλον της περιοχής μας. Μια συνισταμένη της θεώρησης όλων αυτών, της ακολουθητέας αναπτυξιακής μας πορείας. Δυστυχώς μέχρι σήμερα η όποια προσπάθεια συγκρότησης ενός τοπικού αναπτυξιακού σχεδίου χαρακτηριζόταν από μια μάλλον επιπόλαια διαδικασία. Και όχι μόνο αυτό, το όποιο αποτέλεσμα την επομένη κιόλας πήγαινε στα αζήτητα. Κανείς δεν ενδιαφερόταν για την τύχη του, για την υλοποίηση του. Δεν υπήρχε κανένας μηχανισμός παρακολούθησης της πορείας του.
Με την ευκαιρία να θυμίσω, ότι κάποτε ο δήμος μας δημιούργησε μια αναπτυξιακή εταιρεία, που ποτέ δε λειτούργησε ως τέτοια. Με τη συγκρότηση της, εξαντλήθηκε στη διαχείριση προγραμμάτων, χωρίς ποτέ να προχωρήσει στο σχεδιασμό και τη δρομολόγηση αναπτυξιακών πρωτοβουλιών. Η στελέχωση της άλλωστε δεν της επέτρεπε να αναλάβει παρόμοιες πρωτοβουλίες και ένα βράδυ την έκλεισαν βιαστικά, χωρίς αιτιολόγηση.
Και σήμερα τι ; Ας δούμε αν κάτι μπορεί να γίνει. Η σύνταξη ενός τοπικού αναπτυξιακού σχεδίου μάλλον θα μας είναι βαρύ φορτίο, οπότε ας το αφήσουμε προς το παρόν. Ας αρκεστούμε σε επιμέρους πρωτοβουλίες με την ελπίδα ότι θα ωριμάσει και θα γίνει αποδεκτή η ιδέα ενός ολοκληρωμένου τοπικού αναπτυξιακού. Βέβαια αυτή η μεθοδολογία έρχεται σε εμφανή αντίθεση με όσα προηγούμενα ανάφερα, σαν να ξεκινάμε ανάποδα, αλλά έλα που ο χρόνος δεν σταματά. Ας ξεκινήσουμε από κάπου έστω και ανάποδα, να φύγουμε επιτέλους από το τέλμα της στασιμότητας.
Κάθε μήνα λοιπόν ή σε περίοδο που θα οριστεί, να μπορούσε να «θεσμοθετηθεί» ένα εμβόλιμο δημοτικό συμβούλιο με ένα μοναδικό θέμα, στο οποίο θα συμμετέχουν φορείς αλλά και φυσικά πρόσωπα που μπορούν να συνεισφέρουν σε αυτό. Τέτοια θέματα ενδεικτικά μπορεί να είναι, η αγροτική παραγωγή, η κτηνοτροφία, το εμπόριο, η μεταποίηση, η κοινωνική πολιτική, ο πολιτισμός, οι μεταφορές, η στέγαση, η υγεία, η παιδεία και τόσα άλλα. Βέβαια κάποιος μπορεί να αντιτείνει ότι κάποια από τα θέματα αυτά δεν ανήκουν στις αρμοδιότητες των ΟΤΑ. Σωστά, αλλά αυτό δεν αναιρεί τη δυνατότητά μας να τα συζητήσουμε και είτε να πάρουμε αποφάσεις, είτε να τα εντάξουμε σε ένα διεκδικητικό πλαίσιο. Και τα αποτελέσματα αυτών των συνεδριάσεων, που οφείλουν να είναι σωστά προετοιμασμένες, να τελούν υπό την επίβλεψη ενός «άτυπου» οργάνου σε ότι αφορά την πορεία τους.
Επιτέλους «συν Αθηνά και χείρα κίνει». Από την άλλη «όνειρο θερινής νυκτός» θα μου πείτε και πιθανόν να έχετε δίκαιο. Εντάξει καλοκαίρι γαρ, να μην ονειρευτούμε και εμείς ότι κάτι διαφορετικό μπορεί να συμβεί στην μακαρίως κοιμωμένη πόλη μας και στο δήμο μας.
