Της Ιωάννας Βαλδήρ
Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν καλά πως δεν υπάρχει περίπτωση «να παραμείνω σιωπηλή» όταν βλέπω να παίζεται η τύχη του τόπου μας στις καθυστερήσεις. Θα με χαρακτηρίσετε προκλητική, είναι κι αυτός ένας τρόπος αφύπνισης. Κάθε σκεπτόμενος δημότης οφείλει να παίρνει θέση όταν διακυβεύεται το μέλλον της περιοχής του. Το να σιωπάς σε τέτοιες στιγμές δεν είναι μετριοπάθεια, είναι αδιαφορία. Η γυναικεία μου ματιά με έμαθε να βλέπω την πραγματικότητα γυμνή. Ως δημότισσα που αρνείται να εθελοτυφλεί, καταθέτω τη δική μου ρεαλιστική οπτική στον δημόσιο διάλογο, σεβόμενη απόλυτα κάθε αντίθετη προσέγγιση, αλλά επιμένοντας ότι η πραγματική ανάπτυξη δεν κρύβεται πίσω από συναισθηματισμούς, αλλά πίσω από τη λογική. Τις τελευταίες εβδομάδες, λοιπόν, ακούω, διαβάζω και συζητώ για τη μεγάλη «επανάσταση» της αυτονομίας. Την ίδρυση του νέου Δήμου Αιγών, και κάθισα να βάλω τα δεδομένα κάτω με καθαρό μυαλό.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, κοιτάζοντας στα μάτια τους συνδημότες μας που στηρίζουν αυτή την κίνηση. Ακούω τις αγωνίες τους. Κατανοώ την ανασφάλεια όταν βλέπουν τα χωριά μας να ερημώνουν, την παραγωγή να πιέζεται και την καθημερινότητα στην περιφέρεια (από τη Μελίκη και τη Βεργίνα μέχρι τα Ριζώματα) να απαιτεί διαρκή αγώνα για τα αυτονόητα. Είναι λογικό να πιστεύουν ότι ένας δικός τους, πιο «κοντινός» Δήμος θα ήταν η ασπίδα τους.
Όμως, στην Ελλάδα ζούμε, ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας! Ξέρουμε πολύ καλά πώς δουλεύει το σύστημα. Αν δεν υπήρχε η ομπρέλα, το εκτόπισμα και η τεχνική επάρκεια του μεγάλου Δήμου Βέροιας, οι περιοχές μας σήμερα δεν θα μπορούσαν να βγάλουν ούτε πιστοποιητικό γέννησης, όχι να κάνουν έργα.
Ας μιλήσουμε με χειροπιαστά παραδείγματα και ας θυμηθούμε τι έχει αλλάξει. Το παράδειγμα της Βεργίνας. Το εμβληματικό Πολυκεντρικό Μουσείο, οι αναπλάσεις των κοινόχρηστων χώρων και η τουριστική αναβάθμιση της περιοχής δεν έγιναν με μαγικά ραβδιά. Έγιναν επειδή ο Δήμος Βέροιας διέθετε μια οργανωμένη δομή που μπορούσε να τρέξει τις δαιδαλώδεις μελέτες, να ξεπεράσει τα βουνά της γραφειοκρατίας και να απορροφήσει εκατομμύρια ευρώ από ευρωπαϊκά κονδύλια.
Οι παλιοί μικροί δήμοι, παρά την καλή θέληση, πνίγονταν στα χρέη και δεν είχαν ούτε τη στελέχωση ούτε το πολιτικό εκτόπισμα για να διεκδικήσουν τέτοια έργα πνοής. Αν αποκοπούμε, ένας νέος, υποστελεχωμένος Δήμος θα βρεθεί αυτόματα στο διοικητικό σκοτάδι, ξεκινώντας από το μηδέν και παλεύοντας απλώς για να μαζέψει τα σκουπίδια, χάνοντας κάθε τρένο της ανάπτυξης.
Και εδώ πρέπει να πούμε την αλήθεια χωρίς περιστροφές. Όλοι γνωρίζουμε τους μηχανισμούς, τις αγκυλώσεις και τις εξοργιστικές καθυστερήσεις του κεντρικού μηχανισμού των Αθηνών. Το κράτος στερεί πόρους, υπογράφει αποφάσεις μετά από τρία χρόνια και στέλνει ψίχουλα στην επαρχία. Όταν η ίδια η Κεντρική Διοίκηση έχει κλειστή τη στρόφιγγα, είτε Δήμο Βέροιας τον λες είτε Δήμο Αιγών, οι λακκούβες λακκούβες θα παραμείνουν. Το να φτιάξουμε έναν καινούργιο, μικρότερο δήμο δεν θα συγκινήσει κανέναν υπουργό στην Αθήνα ώστε να μας στείλει ξαφνικά εκατομμύρια με courier.
Και εδώ κάπου, επιτρέψτε μου να βγάλω το καπέλο της σοβαρής δημότισσας και να ασχοληθώ με το πάθος ορισμένων για την «απελευθέρωση» από τη Βέροια. Δεν κρατιέμαι, ο συνειρμός είναι αναπόφευκτος!
Μου θυμίζουν κάτι παλιούς, γραφικούς βοεβόδες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας! Εκείνους τους απίθανους τύπους που, με το που τους έδινε η Υψηλή Πύλη ένα μικρό, ξεφτισμένο φιρμάνι εξουσίας, μεταμορφώνονταν αμέσως σε ηγεμόνες του δικού τους μικρού, ασήμαντου φέουδου! Οραματίζομαι ήδη το θέατρο του παραλόγου. Ο νέος Δήμος ιδρύεται στα χαρτιά, και ξαφνικά οι σύγχρονοι «βοεβόδες» μας ράβουν κοστούμια και αποκτούν τον δικό τους, πολυπόθητο «θρόνο». Φανταστείτε τους να περπατούν στα καφενεία των χωριών με το στήθος φουσκωμένο σαν τον Μεγαλέξανδρο, να κοιτάζουν τον κόσμο αφ’ υψηλού και να μοιράζουν… «φεουδαρχικές» υποσχέσεις! «Εσύ θα γίνεις ο Βοεβόδας Καθαριότητας, εσύ ο Πασάς του Πρασίνου, εσύ ο Μπέης του Πολιτισμού!»
Το ότι ο Δήμος δεν θα έχει ούτε έναν μηχανικό για να υπογράψει μια άδεια, το ότι οι υπηρεσίες θα είναι πλήρως παράλυτες και οι δημότες θα τρέχουν στη Βέροια για να βρουν άκρη, μικρή σημασία έχει για το «Βοεβοδάτο των Αιγών».
Ας σοβαρευτούμε, όμως. Η ισχύς βρίσκεται εν τη ενώσει. Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι η διάσπαση και η δημιουργία νέων, αδύναμων διοικητικών σχημάτων για να βολευτούν πέντε-δέκα τοπικοί άρχοντες, αλλά η διεκδίκηση και η πίεση προς την Κεντρική Διοίκηση μέσα από έναν ισχυρό Δήμο Βέροιας. Πρέπει να απαιτήσουμε και να επιβάλουμε ακόμα μεγαλύτερη αποκέντρωση πόρων προς τις τοπικές κοινότητες, μόνιμο προϋπολογισμό για τα χωριά μας και συνέχιση των μεγάλων αναπλάσεων με τη σφραγίδα ενός Δήμου που ξέρει πώς να κερδίζει μάχες.
Το να ζητάμε νέο Δήμο επειδή το κράτος μας αμελεί, είναι σαν να παίρνουμε διαζύγιο από το σπίτι μας και να χτίζουμε μια καλύβα από άχυρα χωρίς λεφτά για τούβλα, απλώς και μόνο για να φοράμε ένα χάρτινο στέμμα και να λέμε ότι είμαστε «αφεντικά».
Ας αφήσουμε, λοιπόν, τους επίδοξους «βοεβόδες» να μοιράζουν χάρτινα στέμματα στα καφενεία, γιατί αν περιμένουμε να μας μαζέψουν τα σκουπίδια με το βασιλικό ιππικό, σωθήκαμε!
Ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας, μέσα στο κοινό μας σπίτι, τη Βέροια, εκτός αν πιστεύει κανείς ότι το Υπουργείο θα μας στείλει ευρώ επειδή φορέσαμε περικεφαλαίες!
Θέλουμε λοιπόν Δήμο Αιγών για να γίνουμε Μπέηδες στο χωριό μας, αλλά για να αλλάξουν μια λάμπα στο δρόμο θα παίρνουμε έγκριση από το μαντείο των Δελφών;
