Μεγάλωσα αυτοδίδακτος
στην τραπεζαρία της γιαγιάς,
με τα πολύχρωμα λουλουδένια
τραπεζομάντηλα,
τα μαχαιροπήρουνα και τις ζαχαριέρες
και κάμαρες γεμάτες αλληλούια…
Μάθαινα για τ` άστρα
και τα μικρά θαύματα,
μην και προλάβω την επέτειο της
βελτίωσης του καιρού,
τότε
που φύλαγαν τα αιωνόβια δένδρα
και το «Απέραντο» οι ξυλοκόποι.
Έκανα επικίνδυνες σκέψεις
όμοιες με τα αινιγματικά
πρόσωπα διαρκείας στις φωτογραφίες
κι` αναρωτιόμουν.
Ποιος δωροδοκεί το ΑΓΝΩΣΤΟ;
Που γίνονται δωρεές αισθημάτων;
Λες να γίνω καλοκαίρι σαν μεγαλώσω;
Έψαχνα τις αιτίες της έκλειψης
των σχέσεων,
ακολουθώντας Ιερείς
που είχαν πάρει από πίσω
τα παραμύθια.
και ζούσαν των ανθρώπων
τα ακατανόητα,
παρά το αίσιον τέλος.
Ήμουν ξυπόλητος,
γλύτωνα από το παρελθόν
και τις «φθηνές ανάγκες»,
όσο πολιορκούνταν η έρημη Χώρα
και πέταγαν χαρταετοί από παλιές
εφημερίδες.
Τότε,
που έπαιζαν με την Αγάπη
οι μικροί ήλιοι,
και το ακροατήριο χειροκροτούσε
τις αποχαιρετιστήριες εκφράσεις
της λογοτεχνίας μου που έγραφε…
…όταν ΗΜΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Γιάννης Ναζλίδης
