Της Ιωάννας Βαλδήρ
Από το ’96 ως το TikTok: η πολιτική σε κώμα. Η ανανέωση δεν είναι ζήτημα ληξιαρχικής πράξης γέννησης, είναι ζήτημα νοοτροπίας.
Αυτό το «Γιατί φεύγουν οι νέοι από τον τόπο;». Η απάντηση της επιστήμης είναι σαφής. Φεύγουν γιατί τους κυνηγάνε ανθρωποδιώκτες με κομματικές αφίσες του πάλαι ποτέ!
Η πραγματικότητα της καθημερινής πολιτικής νόρμας, βίωμα του νεοέλληνα και αμάσητο. Ακούς.. «Δεν παραδίδω τη θέση μου στα νέα άμυαλα», «Εγώ έδινα πράσινα δάνεια όταν εσείς ήσασταν στα υγρά δελτία των γεννήσεων!».
Αγαπητοί, υπάρχει πολιτική ζωή και μετά τα συνέδρια περιόδου Πλειστόκαινου.
Μεγαλώσαμε σε μια χώρα που μας έμαθε να περιμένουμε στη σειρά μας. Μας είπαν πως για να μιλήσεις, πρέπει πρώτα να ασπρίσουν τα μαλλιά σου, να μαζέψεις «ένσημα» στους κομματικούς διαδρόμους, να μάθεις τη γλώσσα των κλειστών δωματίων και των τοπικών ισορροπιών. Μας ανάγκασαν να παρακολουθούμε το θέατρο του παραγοντισμού, φιγούρες μιας άλλης εποχής, γαντζωμένες σε καρέκλες που τις νιώθουν ως οικογενειακά κειμήλια, να διαφεντεύουν τις τύχες μας με όπλο ένα ανύπαρκτο κύρος. Άνθρωποι που αν τους αφαιρέσεις τον τίτλο της θέσης τους, μένουν υπαρξιακά γυμνοί. Αυτοί οι τύποι πάσχουν από το «σύνδρομο του Highlander», νομίζουν ότι είναι αθάνατοι.
Αυτή η γενιά των «αόρατων στρατηγών» νομίζει ότι καθοδηγεί κοινωνίες. Στην πραγματικότητα, απλώς διαχειρίζεται τη δική της φθορά, ενώ ο κόσμος γύρω τους γελάει με την αυταπάτη τους.
Όμως, ως νέος άνθρωπος, αρνούμαι να σταθώ μόνο στην κριτική αυτών των απολιθωμάτων. Η δική μου κριτική σκέψη δεν στρέφεται μόνο προς τα πάνω, αλλά και προς τα δίπλα και προς τα κάτω. Προς τις νεότερες γενιές.
Ζούμε στην εποχή της απόλυτης παράνοιας. Από τη μία, μια γεροντοκρατία σε αποσύνθεση που πάσχει από το «σύνδρομο του ιδιοκτήτη» και, από την άλλη, μια νέα γενιά πολιτικών influencers που πάσχει από το «σύνδρομο του καθρέφτη». Αντικαταστήσαμε τον παλαιοκομματικό παραγοντισμό με έναν σύγχρονο, ψηφιακό ναρκισσισμό.
Δεν θέλουμε νέους ανθρώπους που απλώς θα πάρουν τη θέση των παλιών για να κάνουν τα ίδια, φορώντας πιο μοντέρνα ρούχα. Δεν χρειαζόμαστε άλλη «εμπειρία» που λειτουργεί σαν φρένο, ούτε άλλη «νεότητα» που λειτουργεί σαν εγωμανές show.
Ζητάμε την επανάσταση του αυτονόητου. Πολιτική σημαίνει να λύνεις το πρόβλημα του διπλανού σου, όχι να εξαργυρώνεις τη θέση σου για να νιώσεις σημαντικός. Σημαίνει να έχεις το θάρρος να ανοίξεις τον κύκλο σου, να ακούσεις, να δημιουργήσεις χώρο για τον επόμενο και, όταν έρθει η ώρα, να φύγεις με το κεφάλι ψηλά, ξέροντας ότι άφησες κάτι όρθιο.
Όμως, υπάρχει μια σιωπηλή πλειοψηφία ανθρώπων που διψάει για σοβαρότητα, για καθαρές κουβέντες και για πραγματικό έργο. Εκεί πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας. Όχι στις καρέκλες, ούτε στα likes. Στην ίδια τη ζωή. Τα κομματικά όργανα σήμερα έχουν καταντήσει ένα θλιβερό ανέκδοτο. Δεν είναι ούτε σύλλογος παλαιμάχων για να μαζεύονται οι συνταξιούχοι της εξουσίας και να αναπολούν τα μεγαλεία του παρελθόντος, ούτε πολιτιστικός σύλλογος για την εκρίζωση της βρωμοκαρυδιάς, για να ασχολούμαστε με μικροπολιτικά, επαρχιώτικα κουτσομπολιά. Αλλά από την άλλη, δεν είναι ούτε το σπίτι της Barbie, μια ροζ, πλαστική ουτοπία φτιαγμένη από φίλτρα, hashtags και lifestyle δημόσιες σχέσεις.
Πώς περιμένεις, λοιπόν, να φέρεις τον κόσμο κοντά; Πώς θα πείσεις έναν νέο άνθρωπο να ασχοληθεί με τα κοινά, όταν η μόνη επιλογή που του δίνεις είναι ανάμεσα στους Walking Dead και την Κάντυ Κάντυ βουλεύτρια; Βουλευτές που ξύπνησαν μια Πέμπτη και είπαν: «Δεν γίνομαι νομοθέτης;». Έρχονται με τη «στολή» του σωτήρα, έτοιμοι να πατήσουν το κουμπί στη Βουλή, χωρίς να ξέρουν αν η τροπολογία είναι νόμος ή μάρκα απορρυπαντικού. Όταν ανοίγουν το στόμα τους, ο Θεός να βάλει το χέρι Του. Έχουν μια μόνιμη κόντρα με τα οδοντικά σύμφωνα (το «δ», το «τ» και το «θ» εκτελούνται εν ψυχρώ), ενώ ο λόγος τους είναι τόσο ασυνάρτητος που νιώθεις ότι φυσάει αέρας από το Αλγέρι μέσα στο κρανίο τους. Ένας θερμός, αφρικανικός άνεμος που μεταφέρει κόκκινη σκόνη, κούφιες υποσχέσεις και μηδενικό IQ.
Η πολιτική πρέπει να πάψει να είναι είτε άσυλο ανιάτων είτε παιδική χαρά ναρκισσισμού.
Ας το ξεκαθαρίσουμε, οι άνθρωποι που θα αλλάξουν αυτόν τον τόπο δεν χωράνε στα γραφεία των τοπικών οργανώσεων. Δεν θα τους βρεις στις λίστες των «σιγουράκηδων», ούτε στις αυλές των πολιτικών ζόμπι, ούτε στα πάρτι των influencers. Οι δυναμικοί, οι προχωρημένοι, οι άνθρωποι με ελεύθερο πνεύμα, αυτή τη στιγμή είναι αόρατοι για το σύστημα, γιατί το σύστημα δεν έχει τα εργαλεία για να τους καταλάβει. Απέναντι στην πολιτική των ζόμπι και των pixel, ήρθε η ώρα να αντιτάξουμε την πολιτική των ζωντανών ανθρώπων. Αυτών που έχουν το θάρρος να κοιτάξουν το μέλλον στα μάτια και να το συνδιαμορφώσουν έξω από κάθε καλούπι.
Οι καιροί δεν περιμένουν. Όσο εμείς ανεχόμαστε τα απολιθώματα να κρατούν τα κλειδιά των αποφάσεων και τις ρηχές καρικατούρες να μονοπωλούν την επικαιρότητα, τόσο ο τόπος θα βυθίζεται. Χρειαζόμαστε ανθρώπους ανένταχτους, αλλά βαθιά πολιτικοποιημένους. Ανθρώπους που δεν ψάχνουν μια θέση για να νιώσουν σημαντικοί, γιατί είναι ήδη σημαντικοί μέσα από το έργο τους. Άγρια, ελεύθερα μυαλά, που δεν μπαίνουν σε κομματικά μαντριά, δεν εκβιάζονται, δεν εξαγοράζονται με μια υπόσχεση για μια καρέκλα και δεν φοβούνται να συγκρουστούν. Οι παρέες που δημιουργούν, οι επαγγελματίες που καινοτομούν κόντρα στο γραφειοκρατικό τέλμα, οι νέοι επιστήμονες και εργαζόμενοι που μένουν στον τόπο τους όχι από αδυναμία να φύγουν, αλλά από πείσμα να τον αλλάξουν. Αυτοί είναι οι αληθινοί πρωταγωνιστές, κι ας μην έχουν «γαλονάκια» στην κομματική ιεραρχία.
Πραγματική συμμετοχή είναι η άρνηση να συμβιβαστείς με τη μετριότητα.
«Η σκέψη μου στους πληγέντες»…αυτοαναφορικό. Βρισκόμαστε σε στρώμα γεωλογικής παρακμής.
